Szaro.

Takie zdjęciu wrzuciłem. Dość dobrze oddaje mój stosunek do świętowania.

Parczunio.

Na rogu Karmelkowej i Wiejskiej, na części podwórka za budynkiem poczty powstał park kieszonkowy. Ciekawe, czy zdobędzie popularność wśród mieszkańców. Czuję, że będzie trudno, bo skrzyżowanie jest bardzo ruchliwe a zatem głośne i smrodliwe.

Zmiany.

Niedaleko od mojego domu powstaje oporowskie zagłębie gastronomiczne. Czas najwyższy, bo dotychczas nie było z tym najlepiej. Może się wreszcie uda.

I to wszystko obok siebie.

Upływ czasu.

Przeszło dwa lata temu zobaczyłem film o Gordonie Parksie. Pod koniec jest scena robienia przez niego zdjęć martwej natury. Miał już wtedy sporo lat. Pomyślałem sobie, że wtedy, gdy z powodu wieku lub stanu zdrowia przestanę szwendać się po ulicach, zapewne też znajdę sobie podobne zajęcie. Myślałem, że do tego jeszcze bardzo daleko. Zwłaszcza, że zauważam, że wielu fotografów żyje lub żyło długo do późna będąc czynnymi. Tymczasem w kończącym się roku moja aktywność zdecydowanie spadła a poza tym przeniosła się głównie na godziny nocne. No i pojawiły się takie zdjęcia. Tak jakoś same z siebie.

 Czyżby to coś miało znaczyć?